Castrvm et Arena

Dajemy dziś prawdziwego nura w Starożytność. W moje ciekawskie łapy wpadł ostatnio artykuł Franka J. Frosta Scyllias: Diving in Antiquity . Chciałbym Wam pokrótce przybliżyć najciekawsze moim zdaniem fragmenty artykułu. Będzie trochę dłużej niż zwykle, ale tekst jest na prawdę intrygujący.

We wpisie o nowo- odkrytym  lararium , złożyłem obietnicę, że napiszę jeszcze o tych domowych kaplicach. Słowo zostaje dotrzymane, zapraszam do lekko surrealistycznej podróży do Pompejów.

Zeszły rok obfitował w odkrycia kolejnych cudowności Pompejów. Pomimo tego, że Włosi nie prowadzą już tam pełnoskalowych badań wykopaliskowych, cały czas konserwują bądź naprawiają zabytkowe parcele. Odkrycia kwiatu italskiej archeologii opisywałem już wcześniej we wpisie o Ledzie i jej pierzastym kochanku . Dzisiaj złożymy ofiary Larom- uważajcie jedynie by nie nadepnąć na węże!

Myszki zrobiły sobie na blogu krótką przerwę, ale wracają, tym razem całe w srebrze.

Początek listopada to czas w którym Polacy obchodzą święto Wszystkich Świętych oraz Zaduszki. Jest to czas w którym wspominamy Naszych bliskich zmarłych. Okres ten był poświęcony nieżywym także w przedchrześcijańskiej Europie. Celtowie świętowali Samhain, Słowianie Dziady. Dzisiaj na blogu także o zmarłych- dla odmiany na wesoło.

Niecały miesiąc temu badacze egipscy, natrafili podczas wykopalisk w Aleksandrii, na niezwykłych rozmiarów sarkofag. W środowisku zawrzało: czy mógł być to zaginiony grobowiec samego Aleksandra Wielkiego? Wyobrażenie Aleksandra na srebrnej tetradrachmie Ptolemeusza I, 315/4–300 p.n.e.

Co może łączyć króla starożytnej Macedonii, średniowiecznych artystów z Iranu i bestiariusze rodem z feudalnej Japonii? Odpowiadam: gadające drzewo o setce twarzy. Aleksander prowadzi swoich towarzyszy w samo serce perskich szeregów. Detal z mozaiki z Pompejów, prawdopodobnie kopia hellenistycznego malowidła.